Wielu słupszczan uważa, że początki miasta związane są ze słupską starówką, którą ongiś otaczał mur obronny. Prawda jest jednak nieco inna. Stary Słupsk powstał w widłach Słupi. Na wzgórzu, na którym obecnie stoi kościół św. Ottona.

Kilkaset lat temu spokojne dzisiaj miejsce tętniło życiem. Tu byli przyjmowani książęta, między innymi Władysław Łokietek i Przemysł II, którzy zasiadali później na tronie Polski.

Badania archeologiczne potwierdziły, że słowiański gród wzniesiono prawdopodobnie na przełomie VIII i IX wieku. Niewiele wiadomo o jego wyglądzie. Gród miał kształt zbliżony do koła o podstawie wyniesienia 50 do 60 m i powierzchni użytkowej majdanu ok. 1300 metrów kwadratowych. Ustawiony był na sztucznie usypanym wzniesieniu w widłach rzeki. W czasie gdy istniał gród, Słupia płynęła główny korytem oraz odnogą, której dzisiaj już nie ma. Ta odnoga przepływała mniej więcej wzdłuż dzisiejszej ulicy Henryka Pobożnego w stronę kościoła św. Piotra, a dzisiaj Najświętszego Serca Jezusowego. W pobliżu kościoła znajdują się jeszcze niewielkie mokradła, które są pozostałością po tej odnodze.

O tym, kto władał w dawnym Słupsku wiadomo bardzo mało. Wiele wskazuje, że do XIII stulecia niepodzielnie rządzili tu przedstawiciele miejscowego rodu. O Słupsk rywalizowali książęta gdańscy, zachodniopomorscy, Brandenburczycy, Duńczycy oraz władcy Polski.

Gdy gród jeszcze tętnił życiem rozpoczęła się budowa miasta po drugiej stronie rzeki. Oba ośrodki przez lata tworzyły wspólny organizm. Gród nazywany był starym miastem.

Koniec grodu przypada prawdopodobnie na połowę XIV stulecia. Wiele wskazuje na to, że drewniany gród spłonął. Miasto w XIII i XIV wieku płonęło kilka razy. Tragiczny dla pierwszego  Słupska był pożar w 1395 roku. Przez wiele lat wzgórze po grodzie stało puste. Po dawnych budowlach postała jedynie ruina.

W 1872 ruszyła budowa kościoła katolickiego. W tym czasie większość świątyń w Słupsku było protestanckich. W XIX stuleciu w naszym mieście żyło niespełna 230 katolików. Budowa kościoła kosztowała ponad 40 tysięcy ówczesnych marek. Przy wznoszeniu świątyni w neoromańskim stylu pracowały głównie firmy ze Słupska i okolic. Budowa kościoła zakończyła się 11 grudnia 1873 roku.

Życie katolików toczyło się wokół tej świątyni aż do roku 1947 roku. Wówczas biskupi przekazali go siostrom Klaryskom. Do dzisiaj świątynia przynależy do ich klasztoru. Jednak jest otwarta dla wszystkich słupszczan. Odbywają się tutaj regularne nabożeństwa.

 

Jolanta Mitek, Studenckie Koło Naukowe Historyków Akademii Pomorskiej

 

 

Udostępnij.